Drive By Wire

Between Oceans

Drive By Wire is vooral bekend om hun uitstekende live-reputatie en klinkt nog steeds zoals we hen leerden kennen op hun gelijknamige debuutplaat van twee jaar geleden: als een stoner-band met PJ Harvey aan de microfoon. Hun tweede album zal dan wellicht niemand meer verrassen, het bevestigt hun status des te meer.

Het is een plaat geworden die klinkt alsof ze is opgenomen in de donkere krochten der aarde: duister, groots en zelfs mysterieus. De songs schallen vrij dof uit de luidsprekers, alsof er nu al een laagje stof op ligt, waarmee we niet gezegd willen hebben dat we hier met oubollige muziek te doen hebben. Daarvoor klinken de met blues geïnjecteerde rocksongs van dit viertal veel te levendig. En alhoewel er niet veel aan het oorspronkelijk concept veranderd is, we toch de indruk krijgen dat de band veel hechter klinkt en ook zangeres Simone Holsbeek vocale inbreng klinkt indrukwekkender dan we in onze herinnering hebben opgeslagen.

'Moonlighter' doet ons wat denken aan QOTSA, meer bepaald aan hun wereldhit 'No one knows', met hier en daar een lap 'Radar Love' van Golden Earring (die drums!); een muziekchemicus zou er meteen het predicaat 'hitgevoelig' op willen plakken, en wie zijn wij om hem daarin ongelijk te geven, dit is gewoon een aanstekelijke song, maar waar wij echt van onder de indruk waren, is het ruim 10 minuten durende titelnummer. De eerste vier minuten zijn misschien niet direct beklijvend te noemen maar van zodra de hel losbarst, ben je als luisteraar helemaal mee!

De andere nummers zijn, in de Drive By Wire-traditie, slepend en/of beukend en hard, en daarmee hebben we meteen de zwakte van deze plaat blootgelegd: net iets te weinig variatie om een echte aanrader te zijn.
'Between Oceans' zal daardoor wellicht wat tussen wal en schip vallen en enkel de die-hard fans weten te bekoren. En eigenlijk zou dat wat spijtig zijn want deze band heeft internationale allure. We laten hen voorlopig rustig verder groeien.