Het is in zeer kotrte tijd zeer hard gegaan Met Florence & The Machine. In mei lag er in thuisland Engeland een debuutsingle in de schappen en nog geen half jaar later wordt ze alom aangewezen als een van de beste artiesten die het jaar 2008 heeft voortgebracht. En niet te vergeten als een van de grote beloften voor 2009! Hoe kan dit? Wel, luister 1 keer naar Florence en je zult het direct begrijpen. Het is voornamelijk haar stem die direct in het oor springt. Het is vocale acrobatiek door een stem die muren omver kan blazen. De kracht die Florence in haar stem weet te proppen hoor je maar zelden. Vocale acrobatiek hoor je vaak genoeg, alleen is het meestal in R&B-setting met vrouwen die geen noot strak willen houden en eigenlijk alleen maar eromheen vliegen. In 1 woord afschuwelijk, maar als Florence begint te zingen vliegt ze gelijk een trapeze artiest van de ene noot naar de andere met als resultaat kippenvel op plaatsen waar je het nooit had verwacht. IJzingwekkend krachtig! Eerder dit jaar tourden ze door Europa als support van MGMT en stonden ze op London Calling. Daar lieten Florence en haar Machine zien uit welk hout ze gesneden zijn. Compromisloos en vol gekte.

Geboren als Florence Mary Leontine Welch in het Zuid-Londonsche Camberwell en al op vroege leeftijd bleek ze een overactieve verbeelding en overvloedige energiehuishouding te hebben. Ze vertelt maar wat graag verhalen over hoe ze zich twee uur lang voorstelt dat ze een lampekap is of over exorbitante verkleedpartijen. Als kind werd ze meegenomen op culturele vakanties door Italië waar ze door schijnbaar eindeloze gangenstelsel in gothische kerken doolde en interesse ontwikkelde voor schilderijen over marteling, o, en Andy Warhol was verliefd op haar oom... ahum... Genoeg voer voor gezonde gekte zou je zeggen.

Qua podiumact is het vooral heftig te noemen. Ze gaat tekeer en gooit alle gekte die ze in zich heeft in de strijd. Naar eigen zeggen is ze niet stoer genoeg om op een podium te staan en dus creeert ze een fantasie wereld om zich heen. Het is een soort van kruising tussen het vocale werk van bijvoorbeeld Grace Slick (Jefferson Airplane) en de bewegingen en expressie van Kate Bush. Al wordt in een interview dat ze had met The Guardian ook deze vergelijking gemaakt, maar dan wel dat Kate Bush eind jaren 70 over het podium dartelde hangend aan elfenvleugeltjes en Florence dartelt ook, maar dan wel aan gerafelde vleugeltjes van doodgemartelde elfjes... ahum... Al met al ongelooflijk expressievol en vol rauwe emotie.

In haar biografie wordt nog een andere vergelijking gemaakt. 'Ze maakt het soort muziek dat Lily Allen en Kate Nash gemaakt zouden hebben als ze als kind waren opgesloten in een kooi vol slangen in de kelder van een mortuarium in louisiana'... wederom... ahum...

Er zit een album aan te komen. Er is nog geen titel voor dit album, maar al wel een release datum, dat wil zeggen, tot op de maand nauwkeurig. Mei 2009, dus daar moeten we nog even op wachten, echter, we worden wel zoet gehouden met de door James Ford geproduceerde single "Dog Days Are Over". Deze single komt op 1 december officieel uit en is na "Kiss With A Fist" de tweede officiele single van haar hand. James Ford is natuurlijk geen onbekende in de Britsche muziekscene, enkele namen waar hij hand en spandiensten voor heeft verricht zijn Simian Mobile Disco, Last Shadow Puppets, Arctic Monkeys, Bloc Party, dus we hebben te maken met een man die weet hoe de hedendaagsche Britsche muziek dient te klinken! De officiele videoclip van "Dog Days Are Over" is te zien onder de 'audio & video' -tab bovenin beeld.

Op zich is alles rond haar een 'verhaal'. Ook hoe ze ontdekt is. Ze is niet gaan zingen op open podia of met een bandje en dat zou absoluut niet in het plaatje passen. Neen, ze is ontdekt door haar huidige manager, Mairead Nash (een DJ bij 6Music van de BBC), toen ze stomdronken in de toiletten van een nachtclub motown covers stond/zat te zingen. Diezelfde manager heeft haar sindsdien overal geïntroduceerd, van kleine clubs tot de hipste modefeesten, waar ze op mocht treden voor rare mode mensen en vreemd Versace-publiek.

Ik denk niet dat haar komende album er 1 is die je op zet als je schoonouders over de vloer komen. Je zal het album ook niet dagelijks in de daartoe bestemde speler drukken en zo nu en dan wel een adempauze nodig hebben na het draaien. Dat we meer van haar gaan horen lijkt me geen kwestie van 'of' maar van 'wanneer'. Ik zou zeggen houdt uw oren gespitst en u zult van haar gaan horen, daar zorgt Florence zelf wel voor.