Sonic Youth is de enige band die een kwartier lang 1 toon vast kan houden en dit dan ook nog spannend en interessant kan houden, iets dat ik verder nog niemand hen na heb zien en horen doen. Waar ze ook verdomd goed in zijn is een plaat creeren die je bij iedere draaibeurt nieuwe lagen laat ontdekken. "Daydream Nation" is precies zo'n plaat. Het klinkt alsof het volledig geimproviseerd is, en het zou me ook niet verbazen als dat zo is, maar het klinkt elke keer weer opnieuw geimproviseerd, ook het vermogen om zoiets te creeeren is weinigen gegeven. Sonic Youth heeft met "Daydream Nation" hun naam in graniet bijgeschreven in menigeens persoonlijke hall of fame van de moderne rock.

"Daydream Nation" verschijnt in oktober 1988 als opvolger van illustere voorgangers als "Evol" en "Sister", beide platen die bij menigeen al flinke sporen nalieten. Beide ook onvervalste noise-rock, experimenteel en bepaald niet geschikt voor een diner bij kaarslicht. Eigenlijk zoals we Sonic Youth willen horen dus. Maar toen kwam "Daydream Nation" en Sonic Youth leek een beetje een draai te maken naar een wat toegankelijker geluid. Iets dat ze bepaald geen windeieren heeft gelegd. "Daydream Nation" verkocht weliswaar aanvankelijk niet heel denderend, maar dat zou ook te maken kunnen hebben met het feit dat het label waar het album aanvankelijk op uit kwam vlak na de release over de kop ging. Het album werd in 1993 opnieuw uitgebracht bij een groter label. De officiele releasedatum blijft overigens wel 1988 en het album wordt ook nog vaak betiteld als een van de beste albums van de jaren '80.

Nu, een slordige 30 jaar later, kijken we terug en zien we de plaat ook al terug komen in lijsten met 'beste platen aller tijden' en dit is natuurlijk voor een band als Sonic Youth, die er nooit op uit zijn geweest een groot publiek te bedienen een behoorlijk resultaat. In 2007 kreeg "Daydream Nation" een heuse re-issue als luxe dubbelplaat met het originele album en een volledige live-representatie ("live-daydream") van het album.

Het album is in zijn geheel opgenomen in juli en augustus 1988 in New York. De band bestond in die dagen uit de vaste vier leden; Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo en Steve Shelley. En samen met Nicholas Sansano produceerden de leden van Sonic Youth het album geheel zelf. Sansano zou later nog enige bekendheid verwerven met het nodige werk voor Public Enemy en ice Cube, maar ook The Jon Spencer Blues Explosion, Noir Desir en Zebda. Ook zou hij opvolgers "Goo" en "Dirty" voor Sonic Youth produceren.

Het artwork van "Daydream Nation" is geen foto, hoewel het wel zo lijkt te zijn, maar neen, zowel de voor- als de achterkant van het album tonen een schilderij van Gerhard Richter, een schilder die fotorealistische schilderijen maakt. Beide schilderijen hebben de titel "Kerze", ofwel 'kaars', de een is uit 1982 (achterkant) en de ander uit 1983. Maar laten we het over muziek hebben. Want het is toch vooral de muziek die dit album de historische waarde heeft gegeven, hoe mooi de hoes ook is.

Zoals al eerder gemeld maakte Sonic Youth een lichte draai naar een wat toegankelijker geluid, maar ze verloren hierbij geenszins hun gezicht. Sterker nog, ze wisten op "Daydream Nation" hun stijl haast te beeldhouwen. Ze perfectioneerden gitaarlijnen en weefden deze door elkaar. Het resultaat stond als een wolkenkrabber met thematiek te over. Bijvoorbeeld het nummer "Hey Joni", een soort van dubbele tribute aan Joni Mitchell en "Hey Joe" van Jimi Hendrix. Dit nummer werd door Lee Ranaldo voorzien van een haast surrealistische text en ook door hem ingezongen. Veel texten op dit album zijn ook geïnspireerd op boeken of films. Delen uit boeken van Saul Bellow, William Gibson en Denis Johnson vinden we terug in texten op "Daydream Nation", of texten zijn erop geïnspireerd. En films, bijvoorbeeld de text van het nummer "Eric's Trip" verwijst naar een monoloog uit de film "Chelsea Girls" van Andy Warhol. Het nummer "Providence" is een geheel op zich staand nummer. Het is eigenlijk een pianostuk dat Thurston Moore heeft opgenomen met een klein draagbare cassette recorder, met hier overheen enkele berichten die op een antwoordapparaat stonden. Deze berichten zijn overigens ingesproken door ene Mike Watt, op zichzelf ook geen onbekende in indie-land. Wellicht heet vreemdste, maar op zich wel weer grappige aan dit nummer is dat ze het hebben uitgebracht als single en er zelfs nog een videoclip bij hebben gemaakt. Het laatste nummer heet en is een trilogie en bestaat dus ook uit drie delen (deel a,b en z) waarvan deel z de titel "Eliminator Jr." draagt om de eenvoudige reden dat de bandleden het vonden klinken als een kruising tussen Dinosaur Jr. en ZZ Top (deze hadden een album met de titel "Eliminator"). Uit deel b van deze trilogie is de titel van het album afkomstig waar Thurston Moore het volgende zingt: "All coming from female imagination, Daydreaming days in a daydream nation"

Wat Sonic Youth altijd gedaan heeft is experimenteren. Met geluiden, apparatuur en met andere manieren van stemmen van instrumenten. Allemaal om maar dat aparte geluid te krijgen en "Daydream Nation" was hierop geen uitzondering. Soms licht vals, maar dan wel zodanig dat je begrijpt waarom ze het licht vals laten, het is gewoon een verbetering van het geheel. Geen van allen groot zanger, en dat was een understatement, en toch zeer boeiend om naar te luisteren. Zoals eerder al gezegd, ze kunnen een half uur 1 toon spelen en het interessant houden. En dat maakt Sonic Youth zo bijzonder, ze scheppen chaos in de orde en als ze dezelfde stukken geheel 'in tune' en met gouden keeltjes zouden spelen dan zou het kant nog wal raken.

"Daydream Nation" was alweer het vijfde album dat Sonic Youth uitbracht en er zouden er ook nog vele volgen, en even als sidenote voor de liefhebber, er staat een nieuwe plaat gepland voor 2009, maar of ze dit niveau ooit nog gaan halen... Het album staat in heel veel lijsten zeer verdiend hoog genoteerd en kreeg bij elke recensie een zeer hoge waardering. Allmusic, 5 van de 5 sterren, Q Magazine, 5 van de 5 sterren, Pitchfork Media, 10 van de 10 punten, Rolling Stone, 5 van de 5 sterren. Cum laude noemen ze dat! En als je dat van een album kunt zeggen, dan hebben we het over een echte klassieker.