Eerst even een korte introductie, want wat is de bedoeling van deze serie over indie-classics. Welnu, een independent, of kortweg indie, label doet niets anders dan buiten de grote platenmaatschappijen om platen op de markt brengen van meestal vrij onbekende artiesten die zich nog moeten bewijzen. Veel grote namen zijn ooit als indie-act begonnen, noem een REM, Nirvana, Radiohead en ga zo maar verder. Met de komst van het internet en de moderne ontwikkelingen omtrent de muziekindustrie is het begrip 'indie' een beetje een vaag aan het worden. Artiesten kunnen nu met een zeer beperkt budget eigenhandig hun werk de wereld insturen en zo hopen ooit ontdekt te worden.
Wat we in deze serie absoluut niet van plan zijn is rangschikken, we behandelen albums die eigenlijk iedereen gehoord en wellicht ook in huis zou moeten hebben. Albums die ondanks de kleinschaligheid van hun indie-label toch diepe sporen hebben nagelaten. De eerste in deze hopelijk almaar groeiende serie van klassiekers is het tweede album van de legendarische Pixies; "Doolittle".

Het was het tweede studioalbum van volle lengte dat het illustere viertal produceerde en wat vaak een heel groot probleem is, namelijk het maken van een tweede album na een heel erg succesvol eerste, lukte boven verwachting goed. En wat misschien nog wel het frapantste aan het hele verhaal is, ze gooide eigenlijk heel veel van wat op voorganger "Surfer Rosa" zo goed werkte overboord en gingen voor een gladdere sound dat voor een groot deel was toe te schrijven aan de Engelse producer Gil Norton die op de stoel van Steve Albini was gaan zitten (Albini produceerde "Surfer Rosa").
Veel verandering in productie en eindmix dus, maar gelukkig bleven de Pixies nog wel ergens zichzelf. Zo gaan de texten op Doolittle nog altijd ouderwets over vergankelijkheid, marteling en bloedvergieten. Dappere stappen zou je het kunnen noemen, maar eigenlijk is het precies wat je van de Pixies had kunnen verwachten, ze deden immers nooit het voor de hand liggende. De Pixies bestonden in deze dagen nog altijd uit dezelfde vier neuzen als waarmee ze in 1986 in Boston begonnen; Black Francis (voor velen beter bekend als Frank Black), Joey Santiago, Kim Deal en David Lovering.

Vrijwel al het schrijfwerk werd zoals gewoonlijk gedaan door Francis, met uitzondering van "Silver" welke hij samen met Kim Deal Schreef, en in de zomer van 1988 worden de eerste demo's opgenomen in Boston en in London bij de legendarische John Peel voor zijn wereldberoemde radioprogramma.
De uiteindelijke demo kreeg van Francis eerst de titel "Whore", maar dan wel "Whore" in de bijbelse zin van het woord, zo legde Francis later uit. Hierin doelt hij op de "Whore" als één van de gedaanten van de antichrist.
In dit stadium was er nog geen producer aangesteld, maar bandmanager Ken Goes had er al wel twee op het oog. De band had zelf geen voorkeur, maar labelbaas Watts-Russel van het label 4AD waar ze indertijd onderdak hadden, had een voorkeur voor de Brit Gil Norton (o.a. producer van Echo and the Bunnymen, Foo Fighters, Dashboard Confessional, Maximo Park, The Strokes, etc., etc.) de andere optie is hierna nooit meer benaderd.

Een van de dingen die Norton al snel leerde in het proces van het arrangeren en componeren was dat Francis niet graag dingen twee keer doet, het moet ik 1 keer goed gebeuren. Altijd goed om te weten natuurlijk!
De opnamen begonnen eind oktober 1988 in thuishaven Boston met een budget van $40.000 en dat was voor een grote band een normaal budget, maar voor de Pixies een krappe verviervoudiging van het budget dat ze hadden om "Surfer Rosa" af te ronden.

Het eindresultaat was een 15 tracks tellend meesterwerkje dat gemengd werd ontvangen, maar toch aan het eind van het jaar in zo'n beetje ieders eindejaarslijstje terug te vinden was.

Om een idee te geven van de themathiek op "Doolittle";
De openingstrack, "Debaser", verwijst naar de surrealistische film "Un chien andalou" uit 1929, gemaakt door Luis Bunuel en Salvador Dali. Deze film begint met het opensnijden van een oogbal (wordt nog vaak aangehaald als vroeg voorbeeld van special effects en suggestie in de film) en gelijk dat gedeelte zit al in de zin "slicing up eyeballs". Ik ben me gaan interesseren in surrealisme en avant-garde om te ontsnappen aan de werkelijkheid, David Lynch zei eens; 'Ik heb ideeen en beelden, maar ik weet niet precies wat ze betekenen', zo schrijf ik", aldus Francis.
De nummers "Dead" en "Gouge away" hebben een andere invalshoek. Ze verwijzen beide naar bijbelverhalen. Ook hier is een fascinatie van Francis aangestipt. Hij verwijst met regelmaat naar bijbelse verhalen, zoals bijvoorbeeld ook de eerder al genoemde 'werktitel' "Whore".
In schril contrast met al dat zware werk, "La La Love You" is een onvervalste love-song die voor de verandering werd ingezongen door drummer David Lovering.
Zet daarnaast dan weer songs als "Wave Of Mutilation" welke volgens Francis gaat over Japanse zakenmensen die niet slagen in het zakenleven en vervolgens hun familie en zichzelf van het leven beroven door de zee in te rijden. Thematiek te over!

De uiteindelijke titel "Doolittle" heeft Francis ontleend aan de text van "Mr. Grieves", ofwel het achtste nummer van de plaat. "Pray for a man in the middle. One that talks like Doolittle". De werktitel "Whore" werd overboord gegooid toen Francis het artwork te zien kreeg en de titel niet kon rijmen met wat hij zag.

Op zich is de rest geschiedenis, het album kwam uit en verkocht in Amerika binnen 6 maanden meer dan 100.000 keer. Inderdaad niet de verkoopcijfers die, pak hem beet, Michael Jackson haalde, maar we hebben het over independent labels en een uitgangsbudget van $40.000, dat verandert de zaak natuurlijk. Uitgekomen in 1989 en nu bijna 20 jaar later wordt gezegd dat het nog steeds een slordige 1000 keer per week over de toonbank gaat, alleen in Amerika! Als je leest dat het wereldwijd steevast onder de allerbeste albums aller tijden wordt geschaard. En als je nu hoort wie allemaal zegt te zijn beïnvloed door dit album (o.a. Nirvana, Smashing Pumpkins, PJ Harvey) kun je niet anders concluderen dan dat we praten over een echte must-have-indie-classic.